Ik begeleidde Jakob vandaag naar school. Eén van de veertien stoeltjes in de kring was voor hem. 'Jakob' stond daar op en hij begreep wat er van hem verwacht werd. Hij heeft er keurig op gezeten, en ik er schuin achter. Verder heeft hij verstoppertje gespeeld, zijn pauzehapje opgegeten en meegedaan met een liedje waarbij ook gedanst moest worden. Hij heeft het ook begrepen, wat ik het meest bewonderde. Juf Maria vertelde een interactief verhaal over een verhuizend jongetje, en als Jakob niet zo verlegen was had hij adequaat antwoord op haar vragen aan de groep kunnen geven. Ik heb ze gehoord, zijn antwoorden, heel zachtjes, in mijn oor.
Tja, school.
Natuurlijk wil je als ouder ook wel weer eens wat anders dan kindje wiegen, als je dat al zes jaar intensief gedaan hebt. Dan komt die leerplicht eigenlijk verdomd goed uit, voor je nachtrust en je carrière. Hoe goedbedoeld ook, ik vind het concept maar goedkoop en simpeltjes: al die kinderen (zegge veertien) in een hok stoppen en één volwassene erbij.
2 reacties:
Dat was de grote dag dus gisteren, de initiatierite voor Jakob, het naar school gaan, eindelijk !
En nu zo gewoon mogelijk volhouden en hopen dat het leuk blijft en gaat wennen. En dat hijzelf er iets van gaat maken en er iets van opsteekt dat bevredigend voor hemzelf is en hem aan de gang houdt. Spannend hoor , maar ook vertrouwen hebben,! ik leef mee, liefs van Judith
Lees Ursula maar eens vandaag, hoe Jakob er iets van maakt.
Een reactie plaatsen