De boeken van Max Velthuijs over Kikker hoeft Jakob al enkele maanden niet meer voorgelezen te hebben. Hij kent ze al, en opeens was dat een reden om ze niet meer te lusten. Na Kikker vielen we in een gat, want er zijn geen kinderboeken die even universeel vriendelijk zijn als die laatste boeken van Velthuijs. Lucie en Jakob slapen sinds kort in het stapelbed in de speelkamer; Lucie boven en Jakob beneden. Lucie mag van ons, voordat ze zelf in slaap valt, lezen in haar boeken. Jakob ligt daardoor in plaats van in het donker, in het licht te staren, voordat hij uiteindelijk in slaap valt.
Maar soms leest hij ook. Hij leest hardop. Gisteravond vroeg hij om Kikker vindt een schat. Bijna foutloos declameerde Velthuijs' archaïsche taalgebruik. Alleen op pagina 12 en 13 ging hij even de mist in. In plaats van "De twee vriendjes moest de nacht doorbrengen in een koud, donker hol. Ver weg van hun eigen bedje", vertelde Jakob: "De twee vriendjes moesten de nacht doorbrengen in hun ijskoude, warme holletje."
2 reacties:
dat is mooi! taalpsychologen zouden misschien zeggen dat op betekenis niveau zijn aandachtsspanne net iets te kort was, zodat hij de laatste zin ging samenvatten, zonder de kern van de boodschap te verliezen. maar op grammaticaal niveau houdt hij toch dezelfde structuur in stand: het bedje (dat natuurlijk warm is, ook al zegt Veldhuis dat niet) wordt een 'warm holletje', inclusief het verkleinwoord.
mooi.
Jakob begrijpt meer dan ik vermoed. Ik moet op mijn woorden passen.
Een reactie plaatsen