dag!

Dit is het laatste stukje van dit blog. Mijn voornemen was om gedisciplineerd door te schrijven tot de verhuizing naar Amsterdam, maar nu dat nog twee maanden wordt uitgesteld heb ik daar geen zin meer in. In het spelen had ik sowieso al niet zo erg veel zin meer, waardoor ik ook steeds langer moest nadenken over een stukje voor hier. 

Op de spelersvergadering van afgelopen vrijdag deed Ursula een demonstratie-Optiondialoog met mij. Daarin ontdekte ik dat ik vooral goed speel als ik publiek heb, bijvoorbeeld via aan meekijkende camera. En dat ik maximaal twee sessies van één uur per dag wil, met een pauze tussen die sessies, daar was ik eerder al achter gekomen. Ik ga hier dus door als demonstratie-speler. Misschien levert dat leuk materiaal op, als er ooit een spelersopleiding wordt opgericht. 

Morgen ga ik solliciteren bij één van de 5000 technische vacatures in de regio. Ik blog wel door: op dutchcomfort.blogspot.com, binnenkort met advertenties. O, en trouwens: met Jakob gaat het erg goed. 

Nintendo (2)

Bij dit stukje hoort een foto. Het zijn Lucie en Mees van de rug gezien, allebei met een nieuwe jurk aan, met de winkelkaartjes nog tussen hun schouderbladen. Hoewel je ze op de rug ziet, begrijp je uit hun houding dat de jurken hun op het moment dat de foto werd genomen geen moer interesseerden. Ze zijn namelijk samen bezig met de nieuwe Nintendo DS, die Ursula tijdens hetzelfde winkelen in Groningen voor Jakob kocht. Het is een leuke foto.

Lichtgroen is Jakobs nieuwe DS, omdat hij daarom gevraagd had. 

Er is ook een foto van Mees, Lucie en Jakob samen apart op de bank, terwijl ze glazig geconcentreerd op hun handhelds aan het werk zijn. Die foto had ik hierbij ook wel willen afbeelden, maar iemand heeft mij een reserve aangepraat met het publiceren van foto's van andermans kinderen op het internet. Daarom was die foto  met die winkelkaartjes zo leuk. Maar ja, nu ligt bluetooth er opeens uit. 

stabiliteit

Er zit een constructiefout in ons IJburgse huis. Een maand geleden zijn de bouwers daar achter gekomen: de stabiliteit hebben ze per ongeluk voor de achterdeur bedacht, waardoor die niet meer open zou kunnen. De architect had dit niet gezien, de constructeur had dit niet gezien en de toch zeer pietluttige gemeente Amsterdam had dit ook niet gezien. Uiteindelijk heeft iemand het dus wel gezien en toen hebben we besloten dat het beter is als de deur wel open kan. 

Dit besluit heeft nogal wat gevolgen. De stabiliteit moet verplaatst worden, de vloeren en de fundering moeten daarop aangepast worden en het huis loopt daardoor vertraging op van twee maanden. Dat zijn dure maanden; doordat het huis dan echt te laat wordt opgeleverd, moeten we een torenhoge dwangsom betalen. Bovendien kunnen we in die maanden dus niet in Amsterdam wonen, en is het voor mij lastig om in Amsterdam te werken. Geen inkomen dus, maar dubbele woonlasten. 

Het heeft ook voordelen. We kunnen in Rasquert blijven wonen tot het huis echt klaar is. Lucie en Jakob kunnen op de school blijven waar ze het naar hun zin hebben. We hebben een zomervakantie om rustig te verhuizen. En tot die tijd kan ik gewoon ergens in Groningen gaan werken. Als crisis-manager bijvoorbeeld, want al dit slechte nieuws doet mij helemaal niets, eigenlijk. 

ruzie

Waar de bronnen die ik deskundig acht het over eens zijn is, dat het grote winst is dat Jakob en Lucie tegenwoordig ruzie maken. Dat betekent dat Jakob een volwaardige broer voor haar geworden is; volwaardig genoeg om ruzie mee te maken, hard tegen hard. Dat gaat ongeveer als volgt:

Welles, Lucie! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes, Jakob! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles, Lucie! Nietes! Welles! Nietes! Welles, Lucie! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes, Jakob! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles, Lucie! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes! Welles! Nietes!

Jakob is naar Lucie toegegroeid. En Lucie is ook naar Jakob toegegroeid. Hadden we eerst één normaal kind en eentje met autisme, tegenwoordig hebben we twee, soort ADD-ertjes. Ook dat is winst. 

lunch

Van een uitgebreide lunchtafel raakt zowel Lucie als ik in paniek. Er zijn twee of drie soorten brood, roggebrood, beschuit en rijstwafels. Daar bovenop kunnen twee soorten boter, vier soorten kaas, soms wel drie soorten vleeswaren en minstens vijf smeerbare pasta's, zoals honing, pindakaas enzovoort. Wat te kiezen?

Lucie vindt alles vies. Hoe meer we op tafel zetten om haar een plezier te doen, hoe harder ze gaat mokken dat ze niet van eten houdt, eten stom vindt, vies en saai. 

Ik vind alles lekker, maar nèt niet lekker genoeg. Misschien is dat een volwassen manier om te zeggen dat ik niet van eten houd, eten stom vind, vies en saai. 

In Amsterdam nam ik elke dag hetzelfde lunchpakket mee naar school: dubbele boterhammen met geitenkaas, met biologische hazelnootpasta en met appelstroop. Elke dag lekker, nooit problemen. Lucie moet maar weer gewoon gaan overblijven op school. 

dilemma

Ik heb aangeboden om de stichting HoriSon (op mijn advies inmiddels gewijzigd in stichting horison) te helpen om de vormgeving te professionaliseren. Nou heb ik dat nog nooit gedaan, vormgeving professionaliseren, maar ik heb er toch al zeker dertig jaar gedachten aan geweid. En ik heb er een degelijke opleiding in gevolgd en tien jaar aan de zijlijn toegekeken hoe anderen vormgeving doceerden. Nou ja. 

De stichting horison ondersteunt gezinnen van kinderen met autisme. Autisme gaat vaak gepaard met sensorische integratieproblemen en met dyspraxie. Ik vind dat de website van horison voorbeeldig moet zijn in bruikbaarheid voor autistische mensen. Alleen, moet zo'n site nou prikkelarm zijn om tegemoet te komen aan de sensorische problematiek, of moet de site juist compact juist om te voorkomen dat dyspractici de muis niet hoeven te gebruiken?

Ik ben ervan overtuigd dat de modernisten door wie ik opgeleid ben ook allemaal autisme hadden, met hun compacte en prikkelarme ontwerpen. 

school (3)

Ik begeleidde Jakob vandaag naar school. Eén van de veertien stoeltjes in de kring was voor hem. 'Jakob' stond daar op en hij begreep wat er van hem verwacht werd. Hij heeft er keurig op gezeten, en ik er schuin achter. Verder heeft hij verstoppertje gespeeld, zijn pauzehapje opgegeten en meegedaan met een liedje waarbij ook gedanst moest worden. Hij heeft het ook begrepen, wat ik het meest bewonderde. Juf Maria vertelde een interactief verhaal over een verhuizend jongetje, en als Jakob niet zo verlegen was had hij adequaat antwoord op haar vragen aan de groep kunnen geven. Ik heb ze gehoord, zijn antwoorden, heel zachtjes, in mijn oor. 

Tja, school. 

Natuurlijk wil je als ouder ook wel weer eens wat anders dan kindje wiegen, als je dat al zes jaar intensief gedaan hebt. Dan komt die leerplicht eigenlijk verdomd goed uit, voor je nachtrust en je carrière. Hoe goedbedoeld ook, ik vind het concept maar goedkoop en simpeltjes: al die kinderen (zegge veertien) in een hok stoppen en één volwassene erbij.